Op 12 februari van dit jaar werd ik 27. Ik verbaas mij er elk jaar opnieuw over dat ik maar ouder blijf worden en dat dat zo snel gaat en dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan en dat ik nog altijd niet goed weet wat ik nu precies wil doen met het leven.
Jongere vriendinnen van mij vinden mij 'oud(er)' en "volwassen", maar zelf voel ik mij nog totaal niet thuishoren in die volwassen wereld. (Ongetwijfeld het levensverhaal van elke eind twintiger.)
Ik heb het geluk gehad mijn verjaardag dit jaar te vieren met mijn gezin en mijn lief, bij temperaturen van dertig graden celsius, omringd dus door mensen die ik graag zie, activiteiten doend die ik graag doe (lezen, in 't zonneke zitten, eten en drinken, dutjes doen). En ik heb mijn beide pollekes gekust. Ik wƩƩt dat ik mijn beide pollekes elke dag zou mogen en kunnen kussen, want ik heb zoveel chance in mijn leven.
Ik ben opgegroeid in een warm, liefdevol gezin. Mijn ouders hebben mij alle kansen gegeven, ze hebben mij een ruggengraat gegeven en mij vrij gelaten, maar ook weer opgevangen toen ik dat nodig had. Mijn zus en ik, wij konden het vroeger niet altijd even goed met elkaar vinden. Ge weet wel, we konden niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar leven. Nu is vooral dat laatste van toepassing, en is mijn suske mijn grootste steun en toeverlaat.
En mijn liefste lief, dat is de man waar ik al meer dan tien jaar lief en leed mee deel De man die samen met mij 'volwassen' is geworden, en mijn grillen en kwaaltjes accepteert. Ja, ik mag mij gelukkig prijzen. Dus daarom, nu, nu ik dan Ć©cht volwassen ben geworden, een dikke merci aan die personen die in mijn leven het meest voor mij betekenen. Op naar de volgende jaren, want samen met jullie komt dat wel in orde met mij, denk ik.
Over dat "volwassen" zijn (tussen dikke vette aanhalingstekens) heb ik nog een grappig verhaal trouwens. Maar ik weet niet of ik dat hier in zoveel woorden ga delen, want dan denken de toevallige passanten waarschijnlijk "Djezes, wat is dat voor een marginaal vrouwmensch?!". Zouden Ć©cht volwassen mensen ook zo dikwijls iets voorhebben als ze uitgaan om hun verjaardag te vieren? Afgelopen weekend was 't weer van dat. Ongelukskes zijn snel gebeurd. Zeker als er genoeg cava in uw bloed zit. Gelukkig kwam ik er met een gekneusde rechterarm vanaf. Duimpkes omhoog dat er mij dit weekend niks overkomt, want het belooft alweer stevig te worden.
Dit bericht verschijnt tijdens 40 Dagen Bloggen. De naam zegt het zelf, ik blog 40 dagen aan een stuk. Tussen 14 februari en 1 april vindt ge op bij gebrek aan beter 40 posts. Benieuwd naar de andere deelnemers? Of neemt ge liever een kijkje bij initiatiefnemer Kathleen zelf? Al de artikels op Bijgebrekaanbeter in het kader van 40DB vindt ge hier.
Jongere vriendinnen van mij vinden mij 'oud(er)' en "volwassen", maar zelf voel ik mij nog totaal niet thuishoren in die volwassen wereld. (Ongetwijfeld het levensverhaal van elke eind twintiger.)
Ik heb het geluk gehad mijn verjaardag dit jaar te vieren met mijn gezin en mijn lief, bij temperaturen van dertig graden celsius, omringd dus door mensen die ik graag zie, activiteiten doend die ik graag doe (lezen, in 't zonneke zitten, eten en drinken, dutjes doen). En ik heb mijn beide pollekes gekust. Ik wƩƩt dat ik mijn beide pollekes elke dag zou mogen en kunnen kussen, want ik heb zoveel chance in mijn leven.
Ik ben opgegroeid in een warm, liefdevol gezin. Mijn ouders hebben mij alle kansen gegeven, ze hebben mij een ruggengraat gegeven en mij vrij gelaten, maar ook weer opgevangen toen ik dat nodig had. Mijn zus en ik, wij konden het vroeger niet altijd even goed met elkaar vinden. Ge weet wel, we konden niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar leven. Nu is vooral dat laatste van toepassing, en is mijn suske mijn grootste steun en toeverlaat.
En mijn liefste lief, dat is de man waar ik al meer dan tien jaar lief en leed mee deel De man die samen met mij 'volwassen' is geworden, en mijn grillen en kwaaltjes accepteert. Ja, ik mag mij gelukkig prijzen. Dus daarom, nu, nu ik dan Ć©cht volwassen ben geworden, een dikke merci aan die personen die in mijn leven het meest voor mij betekenen. Op naar de volgende jaren, want samen met jullie komt dat wel in orde met mij, denk ik.
Over dat "volwassen" zijn (tussen dikke vette aanhalingstekens) heb ik nog een grappig verhaal trouwens. Maar ik weet niet of ik dat hier in zoveel woorden ga delen, want dan denken de toevallige passanten waarschijnlijk "Djezes, wat is dat voor een marginaal vrouwmensch?!". Zouden Ć©cht volwassen mensen ook zo dikwijls iets voorhebben als ze uitgaan om hun verjaardag te vieren? Afgelopen weekend was 't weer van dat. Ongelukskes zijn snel gebeurd. Zeker als er genoeg cava in uw bloed zit. Gelukkig kwam ik er met een gekneusde rechterarm vanaf. Duimpkes omhoog dat er mij dit weekend niks overkomt, want het belooft alweer stevig te worden.
Dit bericht verschijnt tijdens 40 Dagen Bloggen. De naam zegt het zelf, ik blog 40 dagen aan een stuk. Tussen 14 februari en 1 april vindt ge op bij gebrek aan beter 40 posts. Benieuwd naar de andere deelnemers? Of neemt ge liever een kijkje bij initiatiefnemer Kathleen zelf? Al de artikels op Bijgebrekaanbeter in het kader van 40DB vindt ge hier.
2 reacties
Wat een fijne dag om jarig te zijn šš
BeantwoordenVerwijderenHahaha, ik ben nu wel hƩƩl benieuwd naar uw schaamtelijk verhaal :-D
BeantwoordenVerwijderenYay! Reacties maken mij blij!