bij gebrek aan beter

Posts tonen met het label personal. Alle posts tonen

Verdorie. Ik had voor gisteren, Internationale Vrouwendag, een bom aan inspiratie. Ik zou schrijven over waarom een Vrouwendag nog altijd nodig is, over verschillende situaties waarin ik afgelopen weken verzeild geraakte die écht niet door de beugel kunnen, over die keer dat ik Vrouwendag "vierde" temidden Gabriela, een Filipijnse vrouwenbeweging voor wie de Vrouwendag het absolute hoogtepunt van het jaar is, of over mijn favoriete girl bosses van het moment. Gewoon, omdat een Vrouwendag echt nog altijd nodig is. En omdat Vrouwendag ervoor kan zorgen dat die dingen bespreekbaar worden gemaakt. Elke dag opnieuw probeer ik op te komen voor gelijke rechten. Ik bestempel mezelf dan ook graag als (aspirant-)feminist.

Maar gisteren ging dat dus efkes niet. Woensdagavond schoot er iets in mijn nek en rug, waardoor ik vreselijk sliep die nacht. Donderdagmorgen stond ik op en kon ik mijn nek en rug niet bewegen zonder helse pijnen. Na heel wat Reflex spray, een fikse wandeling in het zonnetje en yoga-oefeningen voor verlichting van nek- en schouderpijn, hoopte ik dat het 's avonds weg zou zijn. Maar helaas pindakaas, ik zit er nog steeds mee. Dus vandaar, vergeeft u mij, kon ik mij gisteren niet achter mijn computer zetten.

Maar ik wil 40 Dagen Bloggen nog steeds tot een goed einde brengen. Dat is dan het competitiebeest in mij. Nu heb ik wel één extra cheatdag in moeten zetten, maar misschien kan ik dat wel goedmaken door een dagje langer te bloggen (en stiekem dus wat vals te spelen).

Na deze veel te lange introductie, wil ik u dus graag vertellen over Vrouwendag en over mijn feminist-zijn, en waarom dat in mijn optiek nog altijd nodig is.

4 redenen om uzelf als feminist te bestempelen:

Vrouwendiscriminatie op het werk

Vrouwen worden nog steeds gediscrimineerd wanneer het gaat om werk. Omwille van kinderen of een toekomstige kinderwens, is het vaak zo dat werkgevers aan sollicitanten vragen "hoe dat nu eigenlijk zit". En natuurlijk zouden werkgevers dat helemaal niet moeten vragen. Het zou een vanzelfsprekendheid moeten zijn dat ge dat soort dingen niet aan de neus van uw werkgever moet hangen, en dat ze u in the first place zo'n dingen al niet vragen. 75% van de Belgische werkneemsters wordt geconfronteerd met discriminatie, benadeling, ongelijke behandeling en spanningen op het werk in verband met hun zwangerschap of moederschap.
Het zou bovendien een vanzelfsprekendheid moeten zijn dat mannen een evenredige hoeveelheid zwangerschapsverlof kunnen opnemen. Als ge kijkt naar de statistieken, is dat toch niet te geloven.

Beeld verschenen op deredactie.be

Vrouwen aan de top

Naast dat vrouwen in dezelfde functie nog steeds minder verdienen als mannen, zijn vrouwen ondervertegenwoordigd in topfuncties. Er is een ontwikkeling richting een evenwicht, maar we zijn er nog niet. Zo zit het Europees gemiddelde aan 15% wat betreft de man-vrouwverhouding in Raden Van Bestuur. België sukkelt er achteraan met 10,1% in 2011. Da's één tiende hé. Slechts één op de tien zetels in Belgische Raden van Bestuur worden bezet door een vrouw. Ik kan zelf zowel de argumenten pro als tegen quota begrijpen, maar een tijdelijk quota lijkt me zeker positief.
bron: Rosa VZW

Feminist ≠ mannenhater

Mansplaining en catcalling en #wijoverdrijvenniet en #metoo

En nu ik vol vuur zit en wil praten en discussiëren en mezelf zelfs af en toe eens goed kwaad wil maken, sluit ik deze post af. Want ik denk dat deze vier redenen al reden genoeg zouden moeten zijn. Dat ze u misschien doen nadenken over iets, of dat ge iets hebt van "yasss girl", of dat ge helemaal iets anders te zeggen hebt. Dat kan en dat mag hier allemaal. Laat gerust een bericht na in de reacties, ik ben wreed benieuwd!

Bestempelt u uzelf als feminist? Waarom wel, of waarom niet?

Eva van We Doen Eens Zot, inspireerde mij met haar post over feminisme enorm om hier ook over te schrijven. Merci Eva!

Dit bericht verschijnt tijdens 40 Dagen Bloggen. De naam zegt het zelf, ik blog 40 dagen aan een stuk. Tussen 14 februari en 1 april vindt ge op bij gebrek aan beter 40 posts. Benieuwd naar de andere deelnemers? Of neemt ge liever een kijkje bij initiatiefnemer Kathleen zelf? Al de artikels op Bijgebrekaanbeter in het kader van 40DB vindt ge hier.

Wanneer ik precies gefascineerd raakte door tatoeages, dat weet ik niet meer exact, maar feit is dat ik al heel vroeg in mijn leven een sterk verlangen had om uniek te zijn. Niet alleen in doen en laten, maar ook in uiterlijk. Tatoeages zijn voor mij een kunstvorm, en ik ben blij dat ook steeds meer mensen het zo beginnen bekijken. (Al is er ook nog een groot deel van de mensheid die getatoeëerde mensen bekijken als "kleurplaten", kudos to you als ge deze referentie snapt.) Door tatoeages kunt ge een stukske van uw persoonlijkheid naar de buitenkant laten doorschemeren, en dat is wat ik er zo prettig en mooi aan vind.

Foto: Pixabay / Joycekang

Dit is het verhaal achter mijn eerste tatoeage. Een persoonlijk, pijnlijk verhaal. In 2016 stierf mijn bomma aan moeders kant, in 2017 mijn bomma aan vaders kant. Mijn bompa's stierven beide voordat ik de kans had om ze te leren kennen, en de bomma's vulden dat gemis geweldig op. Ze waren er altijd voor hun kinderen en kleinkinderen en hadden beiden een groot hart voor mensen. En voor bloemen. Omdat mijn bomma's mij gevormd hebben en mij hun visie op het leven hebben laten zien, wil ik hen altijd met me meedragen. Sanne van Volja Tattoo heeft mijn idee, een symbiose van de lievelingsbloemen van mijn bomma's, perfect omgezet in een ontwerp. Het resultaat, dat hebt u al een aantal keer kunnen zien. Ik wil u niet vervelen door telkens datzelfde plaatje te laten zien. Elke keer als ik de achterkant van mijn arm in de spiegel zie (ik zou willen zeggen dagelijks, maar dat gebeurt eigenlijk niet dagelijks), ben ik blij en kan ik met een glimlach aan mijn bomma's denken.

Mijn bomma's, die waren geweldig. Ik deel dan ook graag een stukje uit een van de brieven die mijn zus en ik schreven voor het afscheid. Niet alles, maar een klein stukske, zodat u mijn bomma's misschien ook een beetje kan leren kennen en kan zien wat voor geweldige en sterke vrouwen ze waren.

Bomma L.
Vroeger stond gij op zondag altijd aan de deur uw kinderen en kleinkinderen uit te waaien. Nu is het onze beurt om aan de deur te waaien. Te wachten tot ge de straat uit bent en uit het zicht verdwijnt. Er is geen "tot volgende week" meer nu. Er rest ons alleen nog een "tot altijd", want ieder van ons draagt ongetwijfeld een stukje van u mee. Nondepillewitjes, bomma, we gaan u verdorie missen.

En ja, de titel van deze blogpost verklapt het misschien al een beetje. Er is ondertussen een tweede tatoeage. En er komt misschien ook nog wel een derde... Sorry, mama.

Dit bericht verschijnt tijdens 40 Dagen Bloggen. De naam zegt het zelf, ik blog 40 dagen aan een stuk. Tussen 14 februari en 1 april vindt ge op bij gebrek aan beter 40 posts. Benieuwd naar de andere deelnemers? Of neemt ge liever een kijkje bij initiatiefnemer Kathleen zelf? Al de artikels op Bijgebrekaanbeter in het kader van 40DB vindt ge hier.