het is hoe zij de zonnestralen ving in haar ogen, dat hij wist dat het niet eeuwig duren kon.
het is hoe gemaakt zij lachte met zijn grappen, dat hij wist hoe laat het was.
het is hoe onhebbelijk ook, zij haar willetje doordramde, dat hij wist dat zijn verdediging geen zin had.
het is hoe zij zich een weg baande door de doolhof van het leven, dat hij de uitgang ervan niet vond.
het is hoe zij liefde vond bij anderen, dat hij die anderen benijdde.
het is hoe zij, telkens weer opnieuw met eenzelfde klap de deur achter zich liet, en zo ook diegenen die haar onvoorwaardelijk liefhadden.
het is hoe zij het leven schonk aan - niet eens - zijn zoon, dat hij niet van hem houden kon.
het is hoe zij zei dat ze leven wou, dat hij besefte hoezeer zij eigenlijk niet leven wou.

het is nu alleen nog maar hoe hij.