Kumusta!
Oh Cordillera, wat ben je mooi! En wat is je klimaat aangenaam! - Ik spreek tot u vanuit de broeiende hitte in Manila, once again. - Wat heb ik een fijne tijd gehad, lieve mensen ontmoet en mooie dingen gezien. Ik kan er weer efkes tegen (minder dan twee weken en terug naar het koude kikkerlandje)!
English// version below
Cordi Day
Cordillera Day was, om het zacht uit te drukken, interessant. Ik leg jullie even kort het principe uit: 't is een feestdag die gevierd wordt in Cordillera, het noorden van Luzon. De autochtone bevolking heeft er al decennialang te kampen met enkele problemen: grootschalige mijnbouw en immense dammen zijn er maar twee van. Tijdens Cordi Day worden de martelaren herdacht die hun leven gaven in de strijd naar zelfbeschikkingsrecht.Ik was er samen met een klein troepje international delegates en dat waren me toch fijne dames en heren! Ik heb enorm veel bijgeleerd over de mijnbouw, over de worstelingen van de autochtone bevolking en over de plaatselijke folklore. Ik leerde zelfs een liedje in het tagalog (en het blijft maar in mijn hoofd zitten). Minder leuk: de rituele slachting van drie varkens. Bob, RIP in de dierenhemel. Nog minder leuk: daarna een bord rijst in je handen gedrukt krijgen met stukken Bob erop. (Ik ging bijna over mijne nek.) Gelukkig werden de dieren wel met het grootste respect geslacht.
Over Cordi Day zelf kan ik nog ontzettend veel meer vertellen, maar in een volgende post deel ik gewon de website waarop je al mijn - journalistiek onderbouwde - stukjes kan lezen. Veel gemakkelijker, en geen dubbel werk voor u hé!
Cordi Day in Itogon & Baguio
Baguio en Chit, met een hart van goud
Ik bleef nog een paar dagen plakken in Baguio, al was het maar om even van het gekke verkeer te kunnen ontsnappen. Baguio is prachtig, met zijn overweldigende natuur en zijn vriendelijke mensen. Er zijn enorm veel interessante plekjes (het BenCab-museum is een aanrader) en aangename plekjes om te ontbijten, lunchen of dineren.
De voornaamste reden, echter, van mijn langer verblijf in Baguio, was Chit. Ik leerde haar via via kennen, en die vrouw is letterlijk één vrouw uit de honderdduizend. Ze is advocate, gespecialiseerd in zaken die te maken hebben met mijnbouw. Haar huis is volledig gebouwd uit gerecycleerde materialen. De stenen hebben ze één voor één uit een rivier gehaald. De flessen alcohol-muur hebben ze allemaal zelf netjes leeggedronken. Alle materialen zijn tweede- of zelfs derdehands.
legeflessenalcoholmuur
beetje mistig hier
Chit is een vijs kwijt, maar ik zie haar graag. Enkele dagen heeft ze mij opgenomen in haar gezin en mij verwend en verzorgd. (Evenals haar drie huismeiden trouwens, wat een TOPWIJVEN zijn die drie giechelaartjes!)
Een halfjaar geleden had Chit haar derde beroerte, en zei de dokter dat het bijna gedaan was met haar. Ze koestert nu elk moment, ze geniet van elke glimlach en ze probeert het rustiger aan te doen (maar dat lukt niet altijd als je zo'n gewilde advocate bent). "There might not be more time to smell the flowers." is hoe ze haar levenswijze nu verdedigt.
Nog een dikke week, en ik groet u weder, koud kikkerlandje! Eerst nog even Labor Day trotseren en dan genieten van een paar dagen solotrip naar Coron.
Toedeloe!
Het laatste weekend van februari bracht ik door in het mooie Rotterdam. 
){kind=link}
){kind=link}