![]()
Kumusta!
De afgelopen week had ik het wat moeilijker. Zes weken rijst, (alleen maar) spleetogen en
blakkerende hitte beginnen te wegen. Maar ik probeer van elk moment te genieten. En er staan nog behoorlijk wat fijne dingen op de planning, dus da's mooi.
English// version below
beetje zelfverwennerij met een boek, aircon en een ijskoffie
De strijd van de OFW's
Een heel groot deel van de Filipino's rekent op de financiële hulp van hun OFW's (Overseas Filipino Workers). Ze zijn arm, één vierde van de bevolking leeft onder de armoedegrens. In de Filipijnen is niet genoeg werk, dus richten ze zich op het buitenland.
Eén van de vrouwen die haar familie een beter leven wilde bezorgen door over de grens werk te zoeken, is Mary Jane Veloso. Mary Jane trok naar Maleisië. De belofte om er werk te vinden als housemaid was groot. Toen ze daar aankwam, nadat ze 20.000 PhP had moeten neertellen voor geldige reisdocumenten, bleek dat haar nieuwe baas al een ander meisje in dienst had genomen. Een vriend van Mary Jane hielp haar werk te vinden, in Indonesië. De spullen die de vriend haar gaf, pasten niet meer in haar kleine reiskoffer, dus gaf hij haar een andere. Toen ze wilde inchecken in de luchthaven, werd haar koffer tegengehouden. Er werd drugs aangetroffen in haar koffer. Ze werd opgesloten in de gevangenis ter afwachting van haar proces, maar werd niet berecht ni haar moedertaal. Mary Jane werd het slachtoffer van
human trafficking en is nu veroordeeld tot de doodstraf in Indonesië.
Ik ontmoette haar familie vorige week tijdens een protest tegen de uitspraak, tegen het harde leven van de OFW's en tegen het regime van president Aquino. Bijzonder emotioneel, de toespraak die Mary Jane's moeder Celia hield.
Opnieuw word ik met mijn gezicht in de feiten gedrukt. Hoewel de overheid er alles aan doet om de schijn hoog te houden, gaat het niét goed in de Filipijnen. Er worden mensenrechten geschonden bij de vleet, veel mensen zijn er arm en hebben geen plaats om te wonen, er is geen werk en het leven wordt alsmaar duurder.
het gezin van Mary Jane Veloso deelt haar verhaal
God probeert mij iets te vertellen, denk ik?!
Liefde voor de jeepny's
Even over naar wat luchtigers. Het openbaar vervoer systeem in Manila (en heel de Filipijnen) is behoorlijk anders tegenover het systeem in België. Het gemakkelijkste vervoersmiddel is zonder twijfel de
jeepny. Op elke hoek van de straat vind je er wel één, en je betaalt slechts 7,5 PhP voor een ritje. Het enige nadeel: je moet precies weten waar je naartoe moet en waar je af moet stappen. Er bestaan geen plannetjes, je kan niets online raadplegen. Ken je je weg niet, dan ben je
gesjareld.
Ondertussen weet ik mijn weg met de jeepny's wel te vinden als het mij goed uitgelegd wordt.
(Euh en als ik mij niet te hard moet haasten, waardoor ik struikel terwijl ik een jeepny opstap en bijgevolg een stuk van mijn teennagel afbreek. AARGH.) Ook leuk: de gepimpte jeepny's zijn allemaal voorzien van gepersonaliseerde spreuken. Een greep uit de voorbeelden: "In God we trust", "Jesus saves lives", "Good Luck", "We Love Quiapo" (Quiapo is een beroemd Filipijns bokser.) (Ja, ze zijn hier behoorlijk gelovig.)
Nog eentje die ik fijn vind: de
tricycle. Die bestaat uit een fiets of brommer met een soort sidecar ernaast en kan je overal naartoe brengen. De tricycles sjezen tussen het verkeer - dat hier, ik blijf het maar zeggen, echt verschrikkelijk is - en zijn dus een snelle oplossing. Maar, helaas, vaak wel iéts duurder dan een jeepny (want: privévervoer). En ja, de meeste tricycles zijn ook gepimpt, langs binnen én buiten.
Vorige week probeerde ik voor de eerste keer het
treinsysteem uit. Wat men hier een trein noemt zouden we in België de tram noemen. Om de drie à vier minuten heeft hij een halte. Helaas is de trein onbetaalbaar voor de gewone mens. Om de zoveel tijd wordt de prijs van een treinkaartje weer verhoogd, zonder dat er iets verandert aan het systeem. Er worden niet meer treinen aangeboden, je voelt je nog altijd als sardientjes in blik. Niet mijn favoriet, dus!
fotogeniek treinstation LRT Anonas
Urban poor komen op voor hun rechten
700 inwoners uit Navotas verzamelden zich op 17 april om te protesteren tegen hun uitzetting. Hun huizen zullen vernield worden om plaats te ruimen voor shoppingcentra of bredere wegen. Ze moeten hun intrek nemen in een andere stad, waar ze niet meer in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Hun enige vorm van inkomen halen ze uit de visserij. Hun nieuwe woonplaats ligt tientallen kilometers verderop. Vlak voor de verkiezingen in 2010, tekende president Aquino nochtans een overeenkomst met de urban poor communities waarin hij stelde dat hij er alles aan zou doen om hen te helpen. Tot dusver is de situatie er niet op verbeterd. Het tegendeel is zelfs waar. Sinds het presidentschap van Aquino zijn er minstens 70.000 families die hun huis hebben moeten verlaten.
Sommige dingen die gebeuren zijn onvoorstelbaar, maar ik moet erdoor. En ik probeer op een neutrale manier verslag te geven, maar het is niet gemakkelijk wanneer er dingen gebeuren op zulke oneerlijke manieren.
Ik publiceerde ook mijn eerste artikels op de website van het medium waarbij ik stage loop, en ik ging twee keer alleen op restaurant. Want ja, als dat hier toch zo goedkoop is, moet ge ervan profiteren, hé?!
En nu ben ik weg! Ik ga mijn zak maken om naar het noorden van de Filipijnen te trekken. Baguio, meerbepaald, met zijn rijstterrassen en zijn ietwat koeler klimaat. Mijn stageplaats vroeg me om Cordi Day, de plaatselijke feestdag, te documenteren. Graag, natuurlijk!
Tot volgende week!
EDSA - de autostrade binnen Manila gecapteerd op een uitzonderlijk rustig moment
){kind=link}
){kind=link}
){kind=link}
){kind=link}