Terugblik op 10 jaar bloggen

Bij gebrek aan beter, deze blog, zag het levenslicht in april 2010. Daarvoor heb ik ook nog een web-log, een eigen gehoste website en zelfs een kinderlines blog gehad. Jazeker, een bezig bijtje op het www, dat klopt. Om mijn comeback te vieren - en een klein beetje de nostalgische toer op te gaan - deel ik graag met u wat hier de afgelopen 10 jaar zoal verscheen. Van elk jaar één blogpost uit de lente van dat jaar. Hier gaan we!

Om efkes te kaderen: op het moment dat ik dit typ, geniet ik van de zonnestralen op mijn snoet. In mijn eigen stekkie vol planten en met okergeel geschilderde bogen. Met het heerlijke uitkijken naar een lekkere groene curry (zelfgemaakt, maar niet door mij). Een goed boek (Let op mijn woorden van Griet Op de Beeck) dat op mij wacht. Twee poekies die liggen te chillen. Een moestuin in afwachting in de tuin. Het vooruitzicht om na twee maanden mijn mama weer te zien (in openlucht, op een veilige 1,5m afstand). Het leven in 2020 is schoon. Niet altijd misschien, maar toch heel vaak.




Vorig jaar, in 2019, was mijn leven de eerste helft van 't jaar echt een rommeltje. Ik heb daar niet over geblogd, en ik heb daar ook nu niet echt behoefte aan, dus laat mij het kort houden. In maart postte ik een fantastische quote van Frommelrommel die mijn leven eigenlijk heel goed samenvatte. De tweede helft van 't jaar zag ik gelukkig de zon weer volop schijnen. Soms geeft het leven u limoenen, dat is nu eenmaal zo.



Wijvenweekendjes zijn intussen een vaste waarde. In 2018 ging ik met mijn chirovriendinnekes een weekendje op een vlot kamperen, en dat was echt zalig. Quality time ten top, ochtendlijke piskes in de buitenlucht terwijl de zon opkomt, een blotevoetenpad ontdekken, en heel veel en hard lachen.

Lezen doe ik nog altijd graag. In 2017 deed ik dat ook heel graag. Nu ik dat zo zie op Goodreads, las ik trouwens héél veel goede boeken in 2017. Ik doe dit jaar niet mee aan de Verbeelding Book Challenge, maar ik probeer wel weer 30 boeken te lezen dit jaar. Niet omdat het moet, maar omdat lezen mij altijd in zo'n goeie mentale staat brengt. Deze lockdown brengt mij ook heel wat goede leesvibes, trouwens.



Ik heb een hele lange brievenschrijffase gehad. Die begon zo ongeveer in 2012, maar in 2014 beleefde de brievenbus ten huize bij gebrek aan beter absolute hoogdagen, en ook in 2016 hield ik nog steeds zo van een blije brievenbus. Onlangs heb ik al mijn ontvangen post gesorteerd, en ik ben pareltjes tegengekomen. Ook nu in de lockdown is dat iets dat mij bijzonder blij maakt, leuke post. Zowel het versturen als het ontvangen.



In 2015 ging ik voor mijn journalistieke stage een paar maanden naar de Filipijnen. Dat was heel plezant, bij tijden, en heel zwaar, bij tijden. Ik heb daar zotte dingen gezien. En om dat te kunnen kaderen schreef ik daarover.

Af en toe doet ge ook al eens iets raars. Iets tijdsintensief. Ik kan mij tot op de dag van vandaag nog perfect voor de geest halen hoe lang ik erover heb gedaan om al deze lintjes in mijn haar te knopen. Lok voor lok. Ik had zoveel haaaaar! Dat was in 2013, sindsdien is er nog wel 't een en 't ander veranderd aan mijn coupe.



Geen idee wat mij bezielde, maar ergens in 2012 besloot ik dat het beter was om zowel in het Engels als in het Nederlands te bloggen. Ik voelde mij echt ne pro. Nog steeds zware fan van het upcyclen - toen heette dat nog recykleren, een minder hippe term weliswaar - en creatief bezig met het maken van stempels.

Ik postte zelfs outfitfoto's, in den tijd. Het jaar des Heeren 2011 was een goed jaar wat creativiteit betreft. En ik prutste wat in Photoshop. En met mijn naaimasjien.

In 2010 waagde ik mij voor het eerst (ooit) aan upcycling. Ik leerde ons Josefien, mijn naaimasjien, heel wat beter kennen in het afgelopen decennium. Van poseren had ik geen kaas gegeten - nog steeds niet trouwens. Maar ik ben wel nog altijd fier op mijn eerste hermaaksel. Toch een schoon kleedje geworden.