Wanneer ik precies gefascineerd raakte door tatoeages, dat weet ik niet meer exact, maar feit is dat ik al heel vroeg in mijn leven een sterk verlangen had om uniek te zijn. Niet alleen in doen en laten, maar ook in uiterlijk. Tatoeages zijn voor mij een kunstvorm, en ik ben blij dat ook steeds meer mensen het zo beginnen bekijken. (Al is er ook nog een groot deel van de mensheid die getatoeëerde mensen bekijken als "kleurplaten", kudos to you als ge deze referentie snapt.) Door tatoeages kunt ge een stukske van uw persoonlijkheid naar de buitenkant laten doorschemeren, en dat is wat ik er zo prettig en mooi aan vind.
Dit is het verhaal achter mijn eerste tatoeage. Een persoonlijk, pijnlijk verhaal. In 2016 stierf mijn bomma aan moeders kant, in 2017 mijn bomma aan vaders kant. Mijn bompa's stierven beide voordat ik de kans had om ze te leren kennen, en de bomma's vulden dat gemis geweldig op. Ze waren er altijd voor hun kinderen en kleinkinderen en hadden beiden een groot hart voor mensen. En voor bloemen. Omdat mijn bomma's mij gevormd hebben en mij hun visie op het leven hebben laten zien, wil ik hen altijd met me meedragen. Sanne van Volja Tattoo heeft mijn idee, een symbiose van de lievelingsbloemen van mijn bomma's, perfect omgezet in een ontwerp. Het resultaat, dat hebt u al een aantal keer kunnen zien. Ik wil u niet vervelen door telkens datzelfde plaatje te laten zien. Elke keer als ik de achterkant van mijn arm in de spiegel zie (ik zou willen zeggen dagelijks, maar dat gebeurt eigenlijk niet dagelijks), ben ik blij en kan ik met een glimlach aan mijn bomma's denken.
Mijn bomma's, die waren geweldig. Ik deel dan ook graag een stukje uit een van de brieven die mijn zus en ik schreven voor het afscheid. Niet alles, maar een klein stukske, zodat u mijn bomma's misschien ook een beetje kan leren kennen en kan zien wat voor geweldige en sterke vrouwen ze waren.
Bomma L.
Vroeger stond gij op zondag altijd aan de deur uw kinderen en kleinkinderen uit te waaien. Nu is het onze beurt om aan de deur te waaien. Te wachten tot ge de straat uit bent en uit het zicht verdwijnt. Er is geen "tot volgende week" meer nu. Er rest ons alleen nog een "tot altijd", want ieder van ons draagt ongetwijfeld een stukje van u mee. Nondepillewitjes, bomma, we gaan u verdorie missen.
En ja, de titel van deze blogpost verklapt het misschien al een beetje. Er is ondertussen een tweede tatoeage. En er komt misschien ook nog wel een derde... Sorry, mama.
Dit bericht verschijnt tijdens 40 Dagen Bloggen. De naam zegt het zelf, ik blog 40 dagen aan een stuk. Tussen 14 februari en 1 april vindt ge op bij gebrek aan beter 40 posts. Benieuwd naar de andere deelnemers? Of neemt ge liever een kijkje bij initiatiefnemer Kathleen zelf? Al de artikels op Bijgebrekaanbeter in het kader van 40DB vindt ge hier.
Foto: Pixabay / Joycekang
Dit is het verhaal achter mijn eerste tatoeage. Een persoonlijk, pijnlijk verhaal. In 2016 stierf mijn bomma aan moeders kant, in 2017 mijn bomma aan vaders kant. Mijn bompa's stierven beide voordat ik de kans had om ze te leren kennen, en de bomma's vulden dat gemis geweldig op. Ze waren er altijd voor hun kinderen en kleinkinderen en hadden beiden een groot hart voor mensen. En voor bloemen. Omdat mijn bomma's mij gevormd hebben en mij hun visie op het leven hebben laten zien, wil ik hen altijd met me meedragen. Sanne van Volja Tattoo heeft mijn idee, een symbiose van de lievelingsbloemen van mijn bomma's, perfect omgezet in een ontwerp. Het resultaat, dat hebt u al een aantal keer kunnen zien. Ik wil u niet vervelen door telkens datzelfde plaatje te laten zien. Elke keer als ik de achterkant van mijn arm in de spiegel zie (ik zou willen zeggen dagelijks, maar dat gebeurt eigenlijk niet dagelijks), ben ik blij en kan ik met een glimlach aan mijn bomma's denken.
Mijn bomma's, die waren geweldig. Ik deel dan ook graag een stukje uit een van de brieven die mijn zus en ik schreven voor het afscheid. Niet alles, maar een klein stukske, zodat u mijn bomma's misschien ook een beetje kan leren kennen en kan zien wat voor geweldige en sterke vrouwen ze waren.
Bomma L.
Vroeger stond gij op zondag altijd aan de deur uw kinderen en kleinkinderen uit te waaien. Nu is het onze beurt om aan de deur te waaien. Te wachten tot ge de straat uit bent en uit het zicht verdwijnt. Er is geen "tot volgende week" meer nu. Er rest ons alleen nog een "tot altijd", want ieder van ons draagt ongetwijfeld een stukje van u mee. Nondepillewitjes, bomma, we gaan u verdorie missen.
En ja, de titel van deze blogpost verklapt het misschien al een beetje. Er is ondertussen een tweede tatoeage. En er komt misschien ook nog wel een derde... Sorry, mama.
Dit bericht verschijnt tijdens 40 Dagen Bloggen. De naam zegt het zelf, ik blog 40 dagen aan een stuk. Tussen 14 februari en 1 april vindt ge op bij gebrek aan beter 40 posts. Benieuwd naar de andere deelnemers? Of neemt ge liever een kijkje bij initiatiefnemer Kathleen zelf? Al de artikels op Bijgebrekaanbeter in het kader van 40DB vindt ge hier.
