Een nieuw jaar, een nieuwe Verbeelding Book Challenge door Kathleen. Samen met een hele hoop andere lezers (die zich onder andere groeperen in de Verbeelding Bookclub op Goodreads) ga ik de uitdaging ook dit jaar, in 2018, aan. Bedoeling van het lijstje? Op een jaar tijd alle 30 de puntjes kunnen afstrepen van de lijst.
Eerst het jaar maar eens afsluiten, hieronder. Het lijstje voor de Verbeelding Book Challenge 2018 vindt u bij Kathleen!
3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
6. Een self published boek
17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
Puntjes geschrapt: 25/30!
Jaaaa, ik kon in 2017 25 van de punten afvinken, dat is dik geslaagd dus ik ben absoluut blij! In 2018 gaan we proberen om ook weer zo dicht mogelijk bij de 30 in de buurt te komen.
Nog efkes iets over de laatste boeken die ik las.
Rupi Kaur is jonger dan ikzelf (geboren in 1992, say whaaaaat?!) en bracht ondertussen al twee poëziebundels uit. Mijn zus is grote fan en dankzij haar las ik Milk and Honey. Ik was zeer onder de indruk, en op Goodreads zei ik er dit over. "Ik kan me goed voorstellen dat mensen die vaker poëzie lezen geen groot fan zijn van Rupi Kaur. Haar poëzie is best makkelijk, een echte dubbele laag zal je er niet vaak in vinden, en ze grijpt vaak terug naar dezelfde woord- en beeldkeuzes. Desalniettemin is het voor mensen met hartzeer soms pijnlijk herkenbaar, en had ik af en toe echt wel een 'you go girl!'-moment voor Rupi. Ik lees zelf ook al eens een portie poëzie en vind Milk & Honey wél tussen het rijtje passen, want ik heb het graag gelezen."
Wit is altijd schoon is een geweldig boekje voor tussendoor. Want ja, met zijn 105 pagina's is het geen lijvig boek te noemen. Het gaat over een man die afscheid neemt van zijn praatgrage, moeder terwijl ze opgebaard ligt. Het boek is opgesteld in monoloog-vorm, de dode moeder spreekt tegen haar zoon over van alles en nog wat. Zo volks, zo banaal, zo heerlijk alledaags en ook zo typerend voor het dorpsleven van die tijd (denk ik). De epiloog raakte mij ook erg. Echt wel een must-read!
1Q84. Ja, wat kan ik daar eigenlijk over vertellen. Zoveel, en tegelijk zo weinig. Met meer dan 1.000 pagina's is het boek zonder twijfel het dikste dat ik ooit gelezen heb, en af en toe moest ik mezelf er echt wel toe brengen om te beginnen lezen. Het verhaal gaat - soms tergend - traag vooruit, Murakami neemt echt zijn tijd om alle motieven uitgebreid uit te leggen, personages uitgebreid te introduceren, en heel veel dingen te herhalen. En ja, de verhaallijn zit goed, er komen interessante ideeën aan bod. Absoluut een graag gelezen boek, maar jammer dat er zo vaak eindeloze herhalingen naar boven bleven komen. (Ik lees liever boeken met een iets hoger tempo.) Ik las ook al Norwegian Wood (ook in 2017!) van Murakami en afgaand op dat boek had ik dat wel kunnen raden, het is nu eenmaal Murakami's stijl om iets meer tijd te nemen om de dingen te kaderen. Als dat dus ook uw ding is, dan moet ge 't zeker een kans geven!
Vriendjes worden op Goodreads? Klikkerdeklik.
Tot de volgende!
p.s. In deze post staan affiliate links. Wanneer u dan via die link een product koopt bij bol.com krijg ik daar een minimaal procentje op. No worries, voor u kost de aankoop niet meer dan anders, ge steunt mij en mijn blog gewoon gratis. Bedankt hé ;-)BewarenBewaren
BewarenBewaren
BewarenBewaren








