Living the Filipina life (2)


Kumusta! Magandang araw!

Ondertussen zit ik bijna twee weken in Manilla en denk ik af en toe dat mijn hoofd gaat exploderen. Ik ontmoet hier dagelijks zoveel nieuwe mensen, de één wat interessanter dan de ander. Ik zie dingen gebeuren waarvoor ik mij schaam, waarom ik moet gniffelen, waardoor ik een krop in de keel krijg en waarvan ik een mentale screenshot maak zodat ik ze nooit meer kan vergeten. Elke dag begrijp ik meer en meer hoe de Filipino’s in elkaar zitten. Ik probeer me als één van hen te gedragen, maar mijn uiterlijk zal altijd verraden dat ik een ‘rijke blanke’ ben.
English// version below

Oudste Chinatown ter wereld


Tijdens mijn eerste vrije weekend trok ik erop uit met Ysa om Manilla verder te ontdekken. Hoera voor Intramuros, het oudste deel van de stad. We wandelden door Fort Santiago, genoten van het prachtige uitzicht en de stilte die er heerst – heel wat anders dan in de drukke binnenstad. We passeerden Rizal Park, waar er kleine mannetjes de fonteinen aan het aanpassen waren en ik eerst dacht dat ze aan het vissen waren. Zo kuierden we verder door de straten tot in het drukke Chinatown. We werden van hot naar her gestuurd, kropen de ene tricycle in en de andere uit en bewonderden de typische straatjes die ervoor zorgen dat je je echt in China waagt. Inclusief natuurlijk de raarste snoepjes en soorten voedsel die je je kan inbeelden. (Chips van varkenshuid… Not kidding.) Ik was dankbaar voor het bestaan van het enige vegetarische restaurant in de buurt: Happy Veggie. Alweer rijst – wat verwacht je anders? – maar oh zo lekker! Groenten! Eindelijk! Nog dankbaarder was ik voor het ontdekken van de boeddhistische tempel Seng Guan. Zo. Mooi. Ben fan (van de omgeving).




Filipino’s op straat


Afgelopen week heb ik aan den lijve ondervonden wat ik mij moet voorstellen bij een demonstratie. De sociale beweging waarbij ik stage loop, GABRIELA, zet zich in voor vrouwenrechten en komt geregeld op straat om te protesteren tegen de gang van zaken. Maandag en dinsdag observeerde ik aan de zijlijn hoe zo’n protest er precies aan toegaat, en het deed wel iets met mij om te zien hoeveel actieve Filipino’s zich inzetten voor de strijd naar democratie en eerlijke kansen. Vrouwen en mannen, die weinig tot niets hebben en soms blootsvoets mee marcheren op straat, terwijl ze slagzinnen naar de hoofden van voorbijgangers roepen. Allemaal willen ze een betere toekomst, voor zichzelf en voor hun nageslacht. Allemaal hopen ze ooit in een democratisch stelsel terecht te komen, waar ook hun stem gehoord zal worden.



Children of the Storm


Wanneer u dit leest ben ik mijn trekkersrugzak aan het inpakken om op medische missie te vertrekken naar Borongan. Ik verblijf er bij een community. Het dorp ligt in het oosten van Samar en is de streek die het zwaarst getroffen werd door tyfoon Haiyan in 2012.

Daardoor leeft de plaatselijke bevolking nog altijd in enorme armoede en heeft ze dringend medische hulp nodig. Ik ga voornamelijk mee om te observeren, maar ik documenteer ook hoe het gaat met de mensen, waar ze mee bezig zijn en hoe een community eigenlijk in elkaar zit. Het wordt zwaar, denk ik. Even back to basics, recht vooruit en als ik terug in de bewoonde wereld in mijn luxueus paleis aankom (lichtelijk overdreven hoor) zal de klap pas komen.

Hoe het mij verging, hoort u dus volgende week! Stay tuned! En tot dan: hou u goed!



English//

I've been living in Manilla for almost two weeks now. Every once in a while I think my head is going to explode. Each day I see and meet so many people. I see things for which I'm ashamed, things that make me giggle, things that make my eyes water and things of which I make a mental screenshot as to never forget them. Each day I learn more and more about the Filipino people, what drives them to keep going. I try to behave like a Filipina, but my origin will always betray that I'm not one of them.

Oldest Chinatown EVAH

In the weekend, me and my roommate discovered Manilla a little more. We visited Intramuros, the oldest part of the city. We strolled through Fort Santiago, Rizal Park and Chinatown. So close to each other, yet such a big difference between all of them. In Fort Santiago and Rizal Park it was so quiet and peaceful, whereas in Chinatown we really felt like we were in China. It felt like we were in the middle of a beehive. We had vegetarian lunch at Happy Veggie, the only vegetarian restaurant in this area (boo hoo Manilla!) and discovered buddhist temple Seng Guan. I'm a big fan (of the looks).

Filipino's in the streets

Last week I attended my first ever demonstration. The social movement where I'm doing my internship, GABRIELA, fights for women's rights and regularly hits the streets to protest about the situation. It really surprised me to see how many Filipino's actually cáre. Women and men, who barely have enough money to get through to the end of the month, sometimes marching along barefeet, were all there for one cause: democracy and equality. All Filipino's want a better future, for themselves and for their children.

Children of the Storm

I'm packing my bags for the medical mission to Borongan right now. I'll be staying in a community for a week to document the mission and meet the people that are living there. Borongan, located in Eastern Samar, was struck severely by typhoon Haiyan in 2012.

The locals live in extreme poverty and are in desperate need of medical and dental help. I think it's going to get rough, to get back to basics and to see how some people still have to struggle every day just to survive. But it will be a great experience, and I'm really looking forward to meet the community.

Take care, and I'll talk to you soon!

Elisse out.

CONVERSATION

7 reacties:

  1. Wauw! Zo knap wat je daar allemaal doet/gaat doen! Al is het alleen om te observeren, is het al geweldig dat je dat dan ook met ons deelt. Ik kijk uit naar het verslag! :)

    ReplyDelete
  2. It's incredible what you're doing! Thank you so much for sharing your experience with us. It must be crazy difficult to adjust to such a different reality, but for what I can read, you seem to be doing just fine :) Keep up the good work! I'll be looking forward to reading more of your mission! x

    ReplyDelete
  3. Wauw wat bijzonder dat de mensen daar op komen voor de vrouwenrechten! Lijkt me zo fijn om dit allemaal te mogen meemaken. Wat een prachtige foto's ook trouwens ! :)

    ReplyDelete
  4. Wow het is echt SUPER interessant wat je doet en ziet. Geweldig dat je de bevolking te zien krijgt zoals ze echt is, en niet alleen maar het toeristenplaatje waarvoor de meeste mensen gaan. Heel veel succes en plezier!

    ReplyDelete
  5. Nogmaals, super dat je je stage in de Filipijnen doet!
    Ik wens je veel kracht en moed voor je werk in Borongan!
    Xx

    ReplyDelete
  6. Prachtig verslag met net zulke prachtige foto's!! I stay tuned!!

    ReplyDelete
  7. Ik vind dat je geweldig fijn en goed schrijft. Ik blijf je volgen met je verhalen in de Filipijnen. Mooi om je reis mee te mogen volgen.

    ReplyDelete

Yay! Comments make my day!

Back
to top