Leven als een Filipina in Manilla

Friday, March 13, 2015 16 Comments


Kumusta! Magandang araw!

I reached Manilla safe & sound and am slowly trying to adapt to life here. First and foremost: it's sooooooo hot here!
English// version below

Leven als een Filipina in Manilla

Pas vijf dagen zit ik nu aan het ander eind van de wereld. Ik vertoef in Manilla, de bruisende, chaotische hoofdstad van de Filipijnen. Na een vlucht van bijna 17 uur, een jetlag van Antwerpen tot Manilla en een overdaad aan rijst, was ik blij aan te komen op het hoofdkantoor van GABRIELA, de partnerorganisatie van G3W waarbij ik stage loop. Eventjes vergeten dat het 8 maart was, Internationale Vrouwendag en waarschijnlijk de belangrijkste dag van het jaar voor de militante vrouwenbeweging. Het krioelde er van de vrouwen in paarse t-shirts, luid lachend en pratend. Ik plofte gelijk mee aan tafel en werd overspoeld door eerste indrukken en nieuwe smaken.

Nadien kon ik niet anders dan me terugtrekken in de veilige, rustige cocon van mijn dorm, waar ik tot mijn opluchting ontdekte dat er nog een ander meisje stage loopt op dit moment. Mijn roommate, de Waalse Ysa, was op dat moment druk bezig met de voorbereidingen voor vrouwendag op de plaats waar de manifestaties zouden beginnen, dus ik had veel tijd om me rustig te installeren en de hitte te trotseren.


'my' street in Quezon City

De Filiwatte?! 

Tijdens de maandenlange voorbereiding op mijn reis, kreeg ik meerdere malen dé prangende vraag naar mijn hoofd geslingerd: ‘De Filipijnen?! Wat ga je daar in godsnaam zoeken?’ Tijdens de vliegrit stel ik mezelf die vraag ook, al is het maar om afgeleid te blijven van het snurkconcert dat de man naast me al enkele uren brengt. Journalisten worden hier zonder boe of ba een kopje kleiner gemaakt, mensenrechtenschendingen gebeuren bij de vleet en de kloof tussen arm en rijk is enorm groot. Toch zien wij, de Belgen, bijna nooit iets over de Filipijnen in het nieuws verschijnen. Typhoon Haiyan, ja, daar werd volop over bericht.

Het land heeft zoveel meer te bieden dan kwaad en onrecht. En dat, lieve mensen, is wat ik hier kom doen. Ik ga mij onderdompelen in de cultuur, mijn ogen uitgebreid de kost geven en mijn smaak- en reukorgaan de vrije loop laten. Ik wil profiteren van elk moment hier en zoveel mogelijk in mij opnemen. Ik wil weten hoe het politieke systeem hier in elkaar zit, hoe de Filipino’s met elkaar omgaan en wat ze verwachten van het leven.

Arm Manilla    

Vandaag (11 maart) werd ik voor de eerste keer geconfronteerd met de armoede in Manilla. Toen ik in de supermarkt boodschappen ging doen, porden twee kleine meisjes van een jaar of zes me in mijn zij. ‘Gewoon doorlopen’, siste mijn roommate me toe. Zij woont hier al anderhalve maand en weet dat wanneer je één kind iets geeft, heel Manilla plots rond je staat om in je zak te tasten. Ik probeerde de meisjes zo goed en kwaad als ik kon te negeren, terwijl ik ondertussen mijn boodschappenmandje volpropte met lekkers. Chocolade, een doos koekjes, en ondertussen die prangende blikken en piepende stemmetjes in mijn zij. ‘Ma’am, please, you have money?

In 2014 leefde in de Filipijnen meer dan één vierde van de bevolking in armoede. Meer dan 25 miljoen mensen komt niet rond. Dat uit zich in de sloppenwijken, maar ook in Quezon City, één van de rijkere wijken in Manilla, ontkom je niet aan bedelaars en daklozen. De armoedegrens voor een Filipijnse familie van vijf is vastgelegd op 8.778 PhP (ongeveer €185) per maand. De Philippines Statistics Authority (PSA) stelt vast dat 25,8% van de Filipino’s onder die armoedegrens leeft. Hallucinante cijfers. Na mijn vierde dag in Manilla heb ik dat bedrag al overschreden, na wat basisvoedsel in huis te halen, een taxirit van Ninoy Aquino Airport naar Metro Manilla te overleven en een goedkope binnenlandse vlucht te boeken.

Volgende week trek ik op medische missie naar Borongan, ten oosten van Samar, waar ik een week bij een community zal vertoeven. De streek werd zwaar getroffen door typhoon Haiyan, maar totaal vergeten door de overheid. Daardoor leeft de plaatselijke bevolking nog steeds in enorme armoede en heeft ze dringend medische hulp nodig. Naast een overgetelijk interessante ervaring zal het ook een goede beproeving op het leven zonder internet en andere technologische snufjes zijn. I’ll be back!



English//

Living like a Filipina in Manilla

I've been here in Manilla, the Philippines, for just 5 days and I'm already developing my own rituals here. I arrived on Sunday, March 8, and International Women's Day. After a flight of nearly 17 hours, I was so happy to finally be here, that I totally forgot that it was going to be the busiest day of the year for GABRIELA, the women's organization where I'll be doing my internship for 8 weeks. Oops. Luckily, I was able to recover and adapt to the temperatures and just chill a bit in my dorm.

The Philiwhat?!

A lot of people have been asking me about why I wanted to go to the Philippines so badly. First of all, they don't even know where the country is situated. (I don't blame you, a couple of years ago I had no idea myself) The only thing we ever hear in the news about the Philippines was two years ago, when typhoon Haiyan struck the country. I'm here to learn about a new culture, see and explore new things, get to know the Filipino's and be amazed by them. I want to tell and show other people around the world that the Filipino's are standing strong, that they are fighting for women's rights.

Poor Manilla

I got confronted with the poverty of the Filipino's on my third day. Doing groceries at the supermarket, I saw two little girls of about 6 years coming towards me. 'Just keep on walking', my roommate told me. She's been living in Quezon City for a month now, so she knew that when I would be giving them money, whole Manilla would be surrounding me in no time. Because we look like 'rich Americans'. So I tried ignoring them while stuffing my cart with chocolates and cookies, things I don't really need but still can't live without. 'Ma'am, please, you have money?'

In 2014 more than 1/4 of the population in the Philippines lived in poverty. That's over 25 million people who can't make ends meet. The Philippines Statistics Authority (PSA) confirmed that 25,8% of the Filipino's lives below the poverty threshold of 8.778 PhP (about €185) a month. After only four days in Manilla I already spent more than that amount, by only buying some basic food, surviving a taxi drive from the airport to Manilla and booking a cheap domestic flight.

Next week I'll be going on a medical mission to Borongan, in Eastern Samar, where I'll be staying in a community for a week. The region was struck by typhoon Haiyan, but they were completely 'forgotten' by the government. That's why the local population still lives in poor conditions and is in desperate need of medical assistance. Apart from a very interesting experience it will also be a good test of my addiction to my phone and social media. I'll be back!

Elisse

Twentysomething - journalist - crazy cat lady - creatieve duizendpoot - hart verloren in 't stad - fervent lezer